Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

ΕΚΔΡΟΜΟΥΛΑ ΑΥΡΙΟ......

ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ...ΚΥΡΙΑΚΗ 17/06/2018......ΚΑΙ ΩΡΑ 9:15π.μ. ΘΑ ΓΙΝΕΙ Η ΕΚΔΡΟΜΟΥΛΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΜΑΣ.......ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ..ΣΤΙΣ 9:15 ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ 1ου ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ ΚΑΛΑΜΠΑΚΙΟΥ!!!!!   ΘΥΜΙΖΩ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ...ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΩΝ ΚΥΡΓΙΩΝ.....ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΚΕΦΙ ΣΑΣ...ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΔΙΑΘΕΣΗ...ΚΑΙ ΦΥΓΑΜΕ......

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Ένας κύκλος κλείνει..σήμερα....ανάμεικτα συναισθήματα...χαράς....συγκίνησης.....και αυτό το συναίσθημα του αποχωρισμού....που όσο περνούν τα χρόνια....τόσο...πιο δυσκολο γίνεται.....(γιατί άραγε;;;;)

Μια ολόκληρη χρονιά, μαζί, ταξιδέψαμε στα μονοπάτια του παιχνιδιού..(.γιατί εμείς με το παιχνίδι μαθαίνουμε.....) ...των παραμυθιών, των ανακαλύψεων, της γνώσης, της κοινωνικοποίησης.....και πόσα άλλα.......του γέλιου. του πόνου, της χαράς και της θλίψης....της αγκαλιάς, της συνεργασίας.....ΜΑΖΙ!!!!
  ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ....ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!!




ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ

Είμαι έξι ετών και μόλις τελείωσα το νηπιαγωγείο. Δε ξέρω τι περίμεναν οι άλλοι από εμένα. Ξέρω όμως τι έμαθα στο νηπιαγωγείο. Και θα σας τα πω (ελπίζω να τα θυμηθώ όλα):
Έμαθα να κάνω φίλους
και να αγαπώ τους σκύλους
κι όλα τ’ άλλα ζώα
που όπως είδα είν’ αθώα.
Έμαθα πολλά κι άκου τα καλά:
να μοιράζομαι, να φαντάζομαι,
να παίζω με κανόνες και να συνεργάζομαι,
να νιώθω και να λέω,
να ζητώ δίχως να κλαίω
να με ακούνε κι άλλοι,
να με δέχονται
κι όταν μαζί μου διαφωνούν- πάλι
να με καταδέχονται.
Έμαθα να κάνω ερωτήσεις
και να δίνω απαντήσεις
να αγαπώ τα παιδιά και τη δασκάλα
που μου έμαθε τα μικρά και τα μεγάλα
που μου μίλησε για εκείνα που υπάρχουν και δε βλέπω
και μου είπε ιστορίες
για εκείνα που βλέπω δίχως να υπάρχουν.
Έμαθα τεχνικές και υλικά
να ζωγραφίζω, να κόβω, να κολλάω,
να προσφέρω, να βοηθάω
έμαθα να αγαπάω
για το δίκιο να μιλάω.
Έμαθα ν’ ανήκω σε ομάδα
και πως δεν είμαι εγώ το μόνο νήπιο σε όλη την Ελλάδα.
έμαθα πως είμαι ξεχωριστός
πως είμαι ικανός και διαφορετικός
και πως είμαι του εαυτού μου
κι άλλου κανενός!
Και τώρα ετοιμάζομαι για το δημοτικό
σχολείο πιο μεγάλο και απαιτητικό
θα μάθω όπως μου είπαν πράγματα χίλια δυο
με λέξεις κι αριθμούς θα παίζουμε κρυφτό
μα θέλω να ζητήσω ακόμα κάτι
από σένανε, μαμά, και το μπαμπά αγάπη
απ’ το σχολείο μου λίγο χρόνο να συνηθίσω
μια αγκαλιά να ισορροπήσω
τώρα που σε άλλο σχολείο θα αρχίσω.
Μα μέχρι τότε ήθελα να σου πω
πως θα ‘ναι ΚΑ-ΛΟ-ΚΑΙ-ΡΙ
εγώ θα παίζω, θα γελώ
με παγωτό στο χέρι!
Θέλω θάλασσα και άμμο
θέλω να κυλιέμαι χάμω
μη με κυνηγάς μ’ ασκήσεις
βρες εσύ τώρα τις λύσεις
δεν κάνω προετοιμασία
γιατί δεν έχει ουσία!
Για μένα έχει σημασία
να σου πω τι θέλω…
Θέλω να παίξω, να παίξω, να παίξω
θέλω να τρέξω, να τρέξω, να τρέξω
θέλω να πλατσουρίσω, να σε βρέξω
θέλω να βγαίνουμε έξω
Γιατί πρέπει να θυμάσαι
εκτός απ’ τ’ όνομά μου με λένε και “παιδί”
εσύ δεν ήσουν τέτοιο δηλαδή;
Ο κόσμος μου ανήκει, να μην ανησυχείς
θα τα μάθω όσα θες, του χρόνου. Θα δεις!!!
ΥΓ: Φέτος πάντως έμαθα πως γράφεται η αγάπη
με δύο -α- και ένα -i-


αρκεί να τη δείχνεις απ’ άκρη σ’ άκρη!!!

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Φίλοι καλωσορίσατε......


«Καλώς να ανταμώσουμε..  Φίλοι κι αγαπημένοι
από καιρού χαρούμενοι  Και καλοκαρδισμένοι…»
Για να θυμούνται οι παλιοί.. και να μαθαίνουν οι νεώτεροι…
Την Τετάρτη 13 Ιουνίου 2018 και ώρα 19:00
 στην αυλή του Νηπιαγωγείου μας

Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές του 1ου Νηπιαγωγείου Καλαμπακίου


Δεν γνωρίζω αν παράδοση είναι ο εγωισμός των απελθόντων και η ενοχή, ο συμβιβασμός των επιζώντων. (Χατζιδάκις)


Είναι βέβαιο πάντως πως η παράδοση έχει αξία μονάχα όταν δεν στηρίζεται μόνο στην αναπαράσταση, αλλά στην καθημερινή και δίχως επιτήδευση ζωή μας. Όταν δηλαδή το κληροδότημα χρησιμοποιείται φυσικά, και δίχως την ανάγκη επεξήγησης. Τότε μονάχα οφείλει να υπάρχει. Όμως αυτό δεν μπορεί να ισχύει σε κάθε περίπτωση.Η πορεία προς τα εμπρός είναι νομοτέλεια.Τότε αρκεί να αναζητήσουμε εκείνα που ίσως έχουμε ξεχάσει και δεν θα πρεπε. Τον γνήσια κοινωνικό χαρακτήρα των εκδηλώσεων,τη συλλογική έκφραση της κοινότητας με τα έντονα βιώματά της,την πηγαία έκφραση των συναισθημάτων .Όταν η λύπη ήταν λύπη και η χαρά χαρά(όταν η λύπη μοιράζονταν και γίνονταν μικρότερη ενώ η χαρά μοιράζονταν και γίνονταν διπλή χαρά). Τότε που ο συνάνθρωπος ίσως είχε άλλη αξία. Η παράδοση και ο λαικός μας πολιτισμός αποτελεί μια ανεξάντλητη δεξαμενή,μια αστείρευτη πηγή απ΄όπου ο καθένας μπορεί να αντλήσει ό,τι μπορεί να τον στηρίξει ,ιδιαίτερα σήμερα σε μια εποχή τυπικότητας και μοντερνισμού. Απ΄αυτό το πλούσιο υλικό ,θελήσαμε σήμερα να ανακαλέσουμε ένα μικρό δείγμα που αφορά το γάμο,με όλη την αναγκαία θεατρική σύμβαση για μια τέτοια εκδήλωση.Ένα μικρό δείγμα ,γιατί κάθε τόπος ,κάθε περιοχή έχουν τη δική τους παραλλαγή ,το δικό τους μοτίβο είτε αφορά τα έθιμα είτε το τραγούδι και το χορό.Κοινό υπόστρωμμα η χαρά για το νιόπαντρο ζευγάρι και το γλέντι , με πλήθος υπέροχα τραγούδια από κάθε σημείο της Ελλάδας.
   Ήταν λοιπόν ο γάμος μία από «τις ακριβές μέρες» γιατί σ΄αυτές τις ακριβές μέρες γλεντούσαν οι άνθρωποι.Ευκαιρία συνάθροισης,συνάντησης της κοινότητας και έκφρασης του συλλογικού συναισθήματος (http://sxolsymdipevoi.blogspot.com).


Μαμά κοίτα! Πάω νηπιαγωγείο!

Μαμά κοίτα! Πάω νηπιαγωγείο! (ανοιχτή επιστολή σε όλους τους γονείς ενός νηπίου που μεγάλωσε πολύ) Γράφει ο Inspector… Μαμά σ’ αγαπάω. Ξέρ...